Tuesday , 19 November 2019
ΝΕΑ
Ένα γράμμα από Αυστραλία…

Ένα γράμμα από Αυστραλία…

Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ …

Πολλοι αναρωτιέστε ποιος μπορει να ειναι αυτός που βγαίνει και τα χώνει και βρίζει .. Άλλοι πάλι μου λένε οτι κρύβομαι πισω απο μια οθόνη …Και οπως μου το εχουν ζητήσει καποιοι … Ορίστε λοιπόν …η μικρη μου ιστορια ..

Γεννημένος τον Νοέμβριο του 1966 και στην Βρισβανη της Αυστραλιας.. Η μητέρα μου η Δέσποινα μια διωγμενη πρόσφυγας της Μικρας Ασίας που έζησε μετα στην Καλαματα και μετανάστευσε στην αυστραλια .. Και ο πατέρας μου ο Κώστας.. Γεννημένος στην Αίγυπτο με πατέρα στρατιωτικό απο την Δημητσάνα ..

Μεγάλωσα μεχρι τα 12 στην αυστραλια με αυτοσχέδια παιχνίδια και πολυ ζωηρός.. Παντα έμπλεκα σε φασαρίες και συνέχεια έτρεχαν οι δικοί μου..
Ατίθασο πνευμα και παντα ελεύθερη ψυχή.. Ο Ρέμπελος με ή χωρίς αιτία .. Ακόμα δεν γνωρίζω ..

Το 1979 οι γονείς μου αποφάσισαν να επαναπατριστούν και ετσι πούλησαν τα παντα και πήραμε τον δρόμο προς την πατριδα .. Μεγάλη αλλαγή για μένα τοτε .. Αφήνονταςτους συμμαθητές μου.. Το σπίτι μας με την απέραντη αυλή .. Και συνηθισμένος στις νοοτροπίες της Αυστραλιας.. χωρίς να μιλάω καθολου ελληνικά παρα μονο λιγες λέξεις με αυστραλέζικη προφορά . Και φτάνουμε στο νέο μας σπίτι στην Αθηνα ..

Θυμάμαι μόλις άνοιξε η μητέρα μου την πόρτα του διαμερίσματος μας στα κατω Πατησια .. Κυριεύτηκα απο εναν φοβο και μια ανασφάλεια για το μέλλον μου.. Για να ειμαι ειλικρινής.. Δεν μου άρεσε… σαν παιδι ομως.. Δεν ερωτήθηκα .. Αλλα υποχρεώθηκα .. Δεν μου έπεφτε λόγος οποτε το μονο που μπορούσα να κανω ειναι να συμβιβαστώ.. στην αρχή αρνήθηκα να προσαρμοστώ.. Δυσκολευόμουν με την γλωσσα και στο σχολείο με κορόιδευαν .. Μου ηταν ολα τοσο άγνωστα …τοσο ξένα …

Αποφασισα να ασχοληθώ με παρότρυνση του γυμναστή στο σχολείο .. Με την ενόργανη γυμναστική …. Και ετσι το αποκούμπι μου ηταν η προπόνηση… Ώρες ατέλειωτες μεσα στον σύλλογο .. Απασχολούσα το μυαλό μου.. Αλλα είχα την τύχη να γνωρίσω τους τρεις καλύτερους μου φίλους.. Τα αδέλφια μου.. Που με συνοδευουν μεχρι και σημερα στην ζωή.. Τον Μιχαλη.. Τον Μάκη .. Και τον Παναγιωτη ..

Μεσα στα επόμενα δυο χρονια ο πατέρας μου.. Μεσα απο μια επιχειρηματική προσπαθεια .. Απέτυχε.. Και για να ειμαι και πάλι ειλικρινής.. Απο την πρώτη στιγμή δεν του άρεσε η οργάνωση και η υποδομή της Ελλαδας..
Δεν άργησε να παρει πάλι την απόφαση να επιστρέψει στην αυστραλια το 1982 ..ωστόσο για μένα η απόφαση ηταν ηδη μεσα στο μυαλό μου… Αλλα περισσότερο μεσα στην καρδιά μου…

Είχα αρχίσει να ερωτεύομαι και να αγαπω βαθια την πατριδα μου.. Την ΕΛΛΑΔΑ… Πολλοι με ρωτάνε .. Τι ειναι αυτο που αγάπησες;; Τι ερωτεύτηκες απο την πατριδα ;;
Ολα εκείνα τα απλα .. Γνήσια .. Αυθεντικά .. Παρορμητικά .. Αυθόρμητα .. Ελληνικά .. Την γλωσσα .. Τα ήθη.. Τα έθιμα .. Τα τοπία .. Τις συνήθειες.. Μα πανω απο ολα τους ανθρώπους!!! Τους Ελληνες…. Την απλότητα .. Την ανθρωπιά .. Το φιλότιμο.. Το ποσο θερμός λαος ειμαστε γεμάτοι πάθος γιαυτο που κανουμε .. Την αδελφοσύνη μεταξύ μας.. Την ιστορια μας.. Την κουλτούρα μας.. Τον πολιτισμο μας.. Την μουσικη μας..την κουζίνα και τις γεύσεις μας.. Τις σχέσεις.. Την θάλασσα .. Τον αέρα .. Το γέλιο .. Το χιούμορ .. Τους καβγάδες.. Τις οικογενειακές συγκεντρώσεις.. Τις Κυριακές.. Τα χωριά .. Τα πάντα …
ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!!!

Αποφασισα λοιπόν να μείνω και να συνεχισω να ασχολούμαι με τον αθλητισμό γνωρίζοντας και διακρίσεις και ταξιδεύοντας σε διαφορα μέρη εντός και εκτός πατρίδας.. Το 1984 πετυχαίνω την εισαγωγή μου στο αθηναϊκό και Καποδιστριακο πανεπιστήμιο στο τμήμα των ΤΕΦΑΑ ..

Σπουδάζοντας και συνεχίζοντας την προπόνηση τα χρονια πέρασαν και στο τελευταίο έτος της σχολής αποφασισα οτι έπρεπε να εκπληρώσω τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις υπηρετώντας στα τεθωρακισμένα.. Έπρεπε να πάρω την ζωή στα χέρια μου.. Να αποκατασταθώ επαγγελματικά ..

Ηταν σε μια επίσκεψη του αδελφού μου.. Του Γιώργου .. Μεγαλύτερος απο μένα .. Εκείνος σπούδαζε γιατρός στην Αυστραλια .. Που μου βρήκε και την πρώτη μου δουλεια σε μια μεγάλη εταιρία εισαγωγής εξοπλισμών γυμναστηρίου υψηλής τεχνολογίας.. Ο μικρότερος μας αδέλφος.. Ο Χριστοφορος ηταν συνέχεια υπό την προστασία της μητέρας μας αφου είχε γεννηθεί.. Απο σφάλμα των γιατρών.. Με νοητική καθυστέρηση… Παιδι με ειδικές ανάγκες και ευαισθησίες…

Δεν πέρασαν πολλα χρονια και γνώριζα μεγάλη επαγγελματική επιτυχία… Και ήρθε η ωρα να γίνω πατέρας.. σε ηλικία μόλις 24μισο μου χάρισε ο θεόςτον πρωτο μου λεβέντη .. Τον Κωνσταντίνο μου.. Θυμάμαι το συναίσθημα και ειναι σαν χτες..μικρός ομως και λιγο ανώριμος σε ηλικία .. Αλλα με Απέραντη αγάπη για το παιδι μου..

Δεν μου έλειπε τίποτα .. Με δουλεια που μου άφηνε πολλα χρήματα.. Με σπίτι δικό μου.. Αυτοκίνητο πανάκριβο.. Πατέρας με ενα πανέμορφο γιο… Νόμιζα οτι κατέκτησα τον κοσμο ολο!… Είχα τα πάντα ..

Ηταν Μάιος του 1992 που ξανα επισκέφτηκε ο Γιώργοςο αδελφός μου την Ελλαδα.. Αυτήν την φορα ΟΧΙ για καλο.. Για χρονια πάλευε μόνοςτου και κρατούσε ενα μεγάλο δυσάρεστο μυστικό.. Είχε καρκίνο.. Ο γιατρός του είχε δωσει μονο 3-4 μήνες ζωής και εκείνος απλα ήθελε να ειναι στην Ελλαδα να αφήσει την τελευταία του πνοή…

Έκανα τα παντα… Έτρεξα σε νοσοκομεία .. Βρήκα γιατρούς.. Δοκίμασα διάφορες θεραπείες και επεμβάσεις.. Έδωσα ολεςμου τις οικονομίες.. Και όμως…Ο Γιώργος έφυγε στις 22/08/92 ενω του κρατούσα το χέρι στο ΥΓΕΙΑ στην Αθηνα… Αντίθετα με μένα ο Γιώργος ηταν ενα ήσυχο παιδι με ακέραιο χαρακτηρα .. Αγαπητός απο ολους και με αστείρευτη αγάπη για όλον τον κοσμο.. Εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου… Εχασα τον αδελφό μου!!!!

Ηταν τοτε που τα εβαλα μετωπικά με την ζωή.. Με τον εαυτό μου.. Με τον θεο.. Ηταν τοτε που μπήκα σε ενα σκοτεινό μονοπάτι της ζωής προσπαθώντας να ξαναβρώ την κατεύθυνση μου… Έκανα και δοκίμασα ακραία πραγματα.. Το έριξα στο αλκοόλ.. στα ναρκωτικά … Και πολλοι προσπαθούσαν να με συνεφέρουν.. Αλλα δεν άκουγα και δεν έβλεπα τίποτα.. Δυο φορες προσπάθησα να τερματίσω την ζωή μου.. Εμενα έπρεπε να παρει και ΟΧΙ τον Γιωργο έλεγα.. Με πήρε τρία χρονια να συνέλθω και να βγω απο το αδιέξοδο… Εχασα τα παντα .. Εχασα το σπίτι μου.. Την επιχείρηση μου.. Τους φίλουςμου.. Ευτυχως προσωρινά .. Την οικογενεια μου…

Βρήκα την δυναμη και είπα οτι η ζωή συνεχίζεται.. Και σηκώθηκα πάλι όρθιος.. Έφυγα απο την Αθηνα και μετακόμισα στην Κρητη .. Όπου ταξιδεύοντας εκει συνέχεια την είχα λατρέψει… Και εκει μεσα απο καθημερινό αγώνα στάθηκα πάλι στα ποδια μου… Και για δεύτερη φορα το 2002 ξαναγίνομαι πατέρας… Ήρθε στην ζωή μου.. Ακριβώς την ιδια μερα με τον θανατο του αδελφού μου αλλα και την ιδια ωρα .. Ήρθε ο Γιώργος μου… 22/08/02… Και ομως θαύματα γίνονται…

Πήρα την απόφαση να δημιουργήσω πάλι μια δικη μου δουλεια … Και που πηγε μαλιστα και πολυ καλα … Και ενω τα χρονια κυλούν … Τέλη του 2009… Ολα αρχιζουν και στριμώχνουν πάλι… Και μεσα απο δυσκολεςπάλι οικονομικέςκαταστάσεις.. Αρχιζουν πάλι και πέφτουν τα κομμάτια και να διαλύονται…
Εκει που νόμιζα οτι δεν θα ξαναπεράσω τα ιδια … Ξανα αντιμέτωποςμε μια σκληρη πραγματικοτητα …

Με πήρε 8-9 μήνες να πάρω την απόφαση … Προσπαθώντας να κρατήσω τον εαυτό μου και την οικογενεια μου μαζι.. Προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να μην εγκαταλείψω το σπίτι μου… Δεν τα κατάφερα …
Μια στιγμή θυμάμαι έντονα … Την στιγμή που οδηγώ και ειμαι απελπισμένος… Την στιγμή που νόμιζα οτι δεν αξιζει η ζωή μου.. Και σκεφτομαι τρελα και ακραία για την ζωή μου… Έκανα στην άκρη και πάρκαρα… Ακούμπησα το κεφαλι μου στο τιμόνι… Και τοτε συνειδητοποίησα οτι ήμουν παρκαρισμένος εξω απο τον άγιο Μηνα στο κέντρο του Ηρακλείου…
Κοιτάω ψηλά στην εκκλησια και εχει μια ταμπελα … Η ταμπελα εχει τέσσερις λέξεις– αξίες γραμμένες πανω… ΑΓΑΠΗ ΠΙσΤΗ σΟΦΙΑ ΕΛΠΙΔΑ…. Και τοτε πίστεψα οτι και αυτο ειναι ενα σημάδι.. Ενα σημάδι για να πορευτώ πάλι μπροστα…

Δεν θα ξεχάσω ποτε οταν αποχαιρετούσα ολους αλλα ειδικότερα τα παιδια μου για να ξενιτευτω… Την μητέρα μου που πάλευε με καρκίνο… Τα αγαπημένα μου ξαδέλφια .. Τον αδελφό μου και τους φίλους μου…

Φτάνοντας στην Αυστραλια .. Ξεκίνησα απο το μηδέν… Είχα καιρό να σκεφτώ.. Είχα καιρό να αναθεωρήσω πολλα πραγματα ..
Ξεκίνησα απο λαντζέρης.. Έπλενα πιατα 15 ώρεςτην ημερα.. Δεν ήθελα να πηγαίνω σπίτι.. Δεν ήθελα να σκεφτομαι που ειμαι.. Τι κανω.. Που ειναι τα παιδια μου.. Ποτε θα ξαναδώ τους αγαπημένους μου..

Τοτε ηταν που εβαλα εναν στόχο.. Να δουλέψω σκληρά και να μαζέψω χρήματα να μπορέσω να φέρω την οικογενεια μου κοντα μου… Δούλεψα για ενάμιση χρονο 100 ώρες την εβδομάδα .. Χωρις ρεπό.. Χωρις διάλειμμα.. Και κατάφερα να φέρω τους γονείς μου και τον αδελφό μου… Θυμάμαι να μιλάω καθε μερα με την μητέρα μου… Να μου λεει..”ας ερθω μα σε δω και ας πεθάνω μετα”… Και έκανα την επιθυμία της και την έφερα … Είμασταν πάλι μαζι… Μετα ο στόχος μου ηταν τα παιδια… συνέχισα την σκληρη δουλεια .. Και για πρώτη φορα μετα απο σχεδόν τρία χρονια έφερα τον μικρούλη μου…. Ο μεγάλος μου ειναι τωρα 24 χρονων και δεν τον εχω δει για 6 χρονια… Μαχαίρι στην καρδιά … Αλλα ειναι καλα και ευτυχισμένος.. Και αν ειναι τα παιδια μου ευτυχισμένα … Ειμαι και εγω…

Μετα απο ενα χρονο που ηταν η μητέρα μου εδω … Δυστηχως εχασε τον αγώνα με τον καρκίνο και η επιθυμία της να επιστρέψει στην πατριδα δεν πραγματοποιήθηκε… Πριν πεθάνει και οπως πίναμε ως συνήθως τον καφε μας ενα πρωινό… Μου είπε το εξής…

Τακη παιδι μου… Θελω να θυμασαι παντα τρία πραγματα .. Γιατι εγω δεν θα ειμαι παντα κοντα σου για να στα θυμίζω..,
– να μην ξεχάσειςποτε τις ρίζες σου
– να εχεις στο μυαλό σου και να γυρίσεις πισω στην πατριδα σου.
– και να βοηθάς οσο γίνετε τους ανθρώπους γύρω σου..”

Τις υποσχέθηκα οτι θα τα θυμάμαι μια ζωή…

Τιμώντας την μνήμη της κυρα Δέσποινας .. Και τιμώνταςτην πατριδα μου και τουςελληνες.. Μετα το θανατο τηςαποφασισα να αφιερώσω αρκετά μεγάλο μέροςτου χρόνου μου και της ενέργειας μου… Για την ΕΛΛΑΔΑ..

Και ειδικότερα μετα τον θανατο της.. Αποφασισα να παραδεχτώ ολα μου τα λαθη … Και να αναθεωρήσω το πως σκεφτομαι και το πως πράττω… Ουδείς αδέλφια μου δεν ειναι τέλειος.. Εχω κανει αμέτρητα λαθη και εχω πικράνει πολυ κοσμο… Και εχω συμβάλλει και εγω τοσα χρονια στην διατηρηση τηςσάπιαςκαταστασηςστην πατριδα με τα λαθη μου…. Αλλα μονο οταν χάνεις κατι τοτε καταλαβαίνεις την αξια του.. Τοτε μονο καταλαβαίνεις ποσο λάθοςησουν.. Τοτε καταλαβαίνεις οτι αλλα ειναι που εχουν αξια και ΟΧΙ τα χαρτονομίσματα…

Αλλα ποτε δεν ειναι αργά να αλλάξουμε … ΠΟΤΕ….

Και φτάνουμε στο σημερα … πάλι με το ιδιο ατιθασο παιδικό άγριο πνευμα ..ενα απλα ειναι το μυνημα…

Αγάπη – ενότητα – Ομόνοια
Τακης…
Για ενα καλυτερο μέλλον των παιδιών μας…

Και για όσους πολλες φορες μπορει να με βριζουν και να μου λενε οτι μιλάω εκ του ασφαλούς.. Δεν ειναι καθόλου εύκολο να εισαι μακρυά απο το σπίτι σου.. Δεν ειναι καθόλου εύκολο να εχεις το σώμα σου στην ξενιτια ενω εχεις αφήσει πισω την ψυχή σου στην πατριδα !!!

Η ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ … ΘΥΜΟΣ ΜΟΥ ..
Εναι μερες τωρα που απέχω λιγο απο εδω .. Νοιώθω οργή απαγοήτευση .. Αγανάκτηση .. Θυμό ..

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία …

Μανα άκου με για λίγο πριν ξαπωστασω .. Άκου με γιατι η ψυχή αιμορραγεί… Άκου με πριν σε χαιρετήσω … Και συγνώμη που θα σε κουράσω σημερα …

Ο αγώνας για την πατρίδα μου ήταν πάντα πάνω από τη ζωή μου και πέρα από τα εφήμερα. Και οι αγώνες αυτοί, κακά τα ψέματα, θέλουν αντοχέςκαι θυσίες. Δεν θα δώσω όμως ποτέ τη δυνατότητα σε κάποιους να με ποδοπατούν, να με περιφρονούν, να μου κλείνουν το στόμα, να με φτύνουν και να με φτάνουν στα όρια της απελπισίας. ΟΧΙ!!! ΟΧΙ!!! ΟΧΙ!!!

Δεν θα σταματήσω ποτέ να φωνάζω, να μιλάω για το απόλυτο χάος, για τον ύπατο εξευτελισμό του μιαρού δημοκρατικού τυχοδιωκτισμού κάποιων κολυβογραμματισμένων τυχάρπαστων ανθρωποειδών που πασχίζουν να κανιβαλίσουν την πατρίδα μου.

Ζητάω ταπεινά συγνώμη από τα εκατομμύρια των από αιώνων ηρωικών ψυχών του ελληνισμού που δώσανε τα πάντα για το Έθνος των Ελλήνων και σιωπώντας, δηλώνω γονυπετής ντροπή για όλους αυτούς τους δήθεν επώνυμους και σκάρτους περιώνυμους απάτριδες λήσταρχους που με τα«χέρια λερωμένα»παρέλαυναν και παρελαύνουν παριστάνοντας τους Θεούς και τους πλανητάρχες επιβάλλοντας τον κοινοβουλευτικό φασισμό. Αυτός όμως ο ιδιότυπος φασισμός έχει όνομα, επώνυμο και μορφή. Έχει τα ονοματεπώνυμα των Καραμανλήδων, των Παπανδρέϊδων, του Ράλλη, του Τζανετάκη, του Γρίβα, του Ζολώτα, του Μητσοτάκη, του Σημίτη, του Παπαδήμου, του Πικραμένου, του Σαμαρά, του Τσίπρα και φωλιάζει στο άντρο της Βουλής που, ως εκτροφείο διαφθοράς, στεγάζει τις εγκληματικές οργανώσεις της παραγωγής και αναπαραγωγής σκανδάλων.

Ο φασισμόςείναι η εξουσία των νεογενήτσαρων πολιτικών απατεώνων που με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, πεσμένοι στα τέσσερα, έδωσαν γη και ύδωρ στους επιβήτορές τους, είναι οι ορδές των βαρβάρων του κοινοβουλευτισμού που ασελγούν στο σεπτό σώμα της Ελλάδος, είναι οι αριβίστες μισθοφόροι της Νέας Τάξης Πραγμάτων, είναι οι ληστές ελπίδων, οραμάτων, εισοδημάτων και ζωών πάνω δε απ’ όλα είναι τα εγκληματικά μυαλά, οι σκέψεις και οι αποφάσεις, μόνο και μόνο για να συνεχίζει να υπάρχει η εξουσία για να αρμέγει τα οφέλη για να επιβιώσει ο φασισμός με τρομονόμους αντίθετους στη συνοχή της κοινωνίας, νόμους που τερματίζουν την ελευθεροπρεπή σκέψη, την μόρφωση, το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή και την ύπαρξη του ελληνισμού.

Η μάχη βέβαια τηςεξουσίας δεν έχει όρια και φραγμούς ειδικά για κάποιους που αναπαύονται σε δάφνες δόξας για ένα-δυό φυλλάδια που σκόρπισαν, για ένα αστυνομικό αυτοκίνητο που έκαψαν, για μια κροτίδα που τοποθέτησαν, για ένα κατάστημα που κατέστρεψαν, για κάποια τράπεζα που πυρπόλησαν, για μερικές άναρθρες κραυγές που ξεστόμισαν, για μερικούς τοίχους που λέρωσαν, αναμένοντας να εισπράξουν σε καρέκλες και χρήμα τα επινίκια και κατάφεραν να γονατίσουν την Ελλάδα. Μια χώρα που είχε πλήθος από μικρομεσαίες επιχειρήσεις και μια πολύ καλή βάση για ανάπτυξη βαρύτερης παραγωγής.

Θυμόσαστε τα μπακάλικα στις γειτονιές; Τα ψιλικατζίδικα; Τα εμπορικά καταστήματα με κάθε είδους προϊόντα; Θυμόσαστε τα πολυκαταστήματα της εποχής; Κάπα Μαρούσης, Μινιόν, Κατράντζος σπόρ, Ατενέ [Αφοί Τσιτσόπουλοι], Κλαουδάτος, Δραγώνας, Αφοί Λαμπρόπουλοι; Θυμόσαστε τις«τυχαίες» φωτιές στις οποίες κάηκαν αδέρφια μας; Θυμόσαστε πότε άρχισαν να χάνονται τα μπακάλικα και τα απλά μαγαζιά και τη θέση τους να καταλαμβάνουν πολυεθνικές, μούλτι στόρς, σούπερ-μάρκετ με χαμηλής ποιότητας προϊόντα;

Όταν το Αμερικάνικο Όνειρο δικαιωνόταν στη ταπεινή Ελλάδα των Βαλκανίων, δεν ήταν εύκολο να ξεχωρίσει κανείςτους πεινασμένους λύκους που περιφέρονταν με την προβιά του προβάτου σκορπώντας κάλπικες ιδέεςκαι πουλώντας πατριωτισμό έμπηχναν το μαχαίρι πισώπλατα στο κορμί της πατρίδας μας. Για τη δολοφονία σου μάνα Ελλάδα δεν έγιναν ακόμα συλλήψεις. Δεν στήθηκαν κρεμάλες. Δεν πλήρωσε κανείς. Οι φονιάδες σου είναι εκεί έξω και κυκλοφορούν ελεύθεροι… ενώ ο Λαός σου καθημερινά χλευάζεται από τα σκύβαλα που παριστάνουν τους«θεσμούς». Αυτούς τους «θεσμούς», τους οποιουσδήποτε «θεσμούς»τους φτύνω κατάμουτρα γιατί αυτό τους αξίζει.

Φτύνω στον βόθρο του συστήματός τους γιατί αυτό λειτουργεί ως εγκληματική οργάνωση που κάθε μερικά χρόνια περνά τη χώρα από τα ναρκοπέδια της καταστροφής. Φτύνω το σάπιο τουςκουφάρι που αποπνέει μπόχα από την μέχρι μυελού οστέων σαπίλα τους και την αποφορά τους. Οι διεφθαρμένοι κένταυροι, οι Ρηγάδες, οι Κνίτες, οι ρέιντζερς, τα γεννήματα της Εταιρίας της Θούλης και όλος αυτός ο συρφετός των ανίκανων και εθελόδουλων καιροσκόπων έγιναν πρόεδροι «Δημοκρατίας», πρωθυπουργοί, πρόεδροι της Βουλής, υπουργοί, βο(υ)λευτές, πλιατσικολόγοι διοικητές, καθηγητάδες, υψηλόβαθμοι τσιλιαδόροι και βάλε που επέβαλαν την ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ!!!

Εδώ και αρκετό καιρό έχει κυριαρχήσει μέσα μου η περίσκεψη, η αβεβαιότητα, η απογοήτευση και η σιχαμάρα για την αθλιότητα των παντόςείδους δήθεν «θεσμών». Οι «θεσμοί»; Ποιοί «θεσμοί»; Οι άχρηστοι εκάστοτε κομματάνθρωποι που εθελοτυφλούν μπροστά στην τραγωδία της κατάλυσης του συντάγματος της κατ’ επίφαση Ελληνικής Δημοκρατίας; Ο σάπιος, μέχρι μυελού οστέων, κρατικός μηχανισμός; Η Εκκλησία; Ο στρατός; Η Δικαιοσύνη; Ποιοί «θεσμοί»; Οι «θεσμοί» που κολυμπούν στον βούρκο; Οι «θεσμοί» που σιτίζονται από τα λύματα των υπονόμων; Οι «θεσμοί» που μεθούν από τα απόνερα των οχετών; Ποιοί αλήθεια «θεσμοί»; Οι ανερμάτιστοι πολιτικοί και μη τυχοδιώκτες;

Κατακυριευμένος από έναν ιερό θυμό απευθύνομαι προς όλους αυτούς που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την πατρίδα μου και με περίσσεια οργή τους θυμίζω ότι θα έρθει η ώρα που θα τους πολεμήσω και ας σκοτωθώ με πλέρια δε καταφρόνια τους γνωρίζω ότι τους μισώ!!! Ναι, τους μισώ!!!

Τους μισώ γιατί πάνε τώρα μερικές ημέρες που αντίκρισα την φοβερή σκηνή ενός γνωστού μου με απλωμένο χέρι να ζητιανεύει και άλλαξα πεζοδρόμιο για μην με δεί και τον προσβάλλει η παρουσία μου.

Τους μισώ γιατί διώξανε το φυτώριο της πατρίδας μου, τον ανθό του έθνους μου των 252.000 νέων επιστημόνων που εκπατρίστηκαν για να επιβιώσουν από το ανθελληνικό κράτος των δοσίλογων και δεν υπάρχει καμία συγκίνηση από κανέναν τους.

Τους μισώ γιατί γιά τους 8.500 αδελφούς μου που αυτοχειριάσθηκαν μην αντέχονταςτην εξαθλίωση και το επερχόμενο κολαστήριο δεν υπάρχει κανείςνα συγκινηθεί. Τουςμισώ γιατί γιά τα Ελληνόπουλα που λιποθυμάνε από την πείνα στα σχολεία, ΔΕΝ υπάρχει οικτίρμων κανείς.

Τους μισώ γιατί γιά τις μάνες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους στα ιδρύματα επειδή δεν μπορούν να τα θρέψουν δεν υπάρχει κανένας ελεήμων.

Τους μισώ γιατί γιά τους 350.000 αγρότες που θα αντιμετωπίσουν αύριο την αρπαγή της γής τους ΟΥΔΕΙΣ ανησυχεί.

Τους μισώ γιατί γιά την μεγαλύτερη γενοκτονία που συντελείται στην Ελλάδα εν καιρώ «Ειρήνης» ΟΥΔΕΙΣ ευαισθητοποιείται.

Τους μισώ γιατί γιά τους 1.500.000 Έλληνες που σύρθηκαν στην ανεργία δεν υπάρχουν φιλεύσπλαχνοι.

Τους μισώ γιατί γιά τους μέχρι σήμερα 216.410 επιχειρηματίες που έβαλαν λουκέτο στα καταστήματά τους ΟΥΔΕΜΙΑ πρόνοια υπάρχει.

Τους μισώ γιατί γιά τους 2.800.000 συνταξιούχους, τα άλλοτε «τιμημένα γηρατειά», ΟΥΔΕΙΣ ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ.

Τους μισώ γιατί γιά το 40% των Ελλήνων που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ αρωγός.

Τους μισώ γιατί δεν είδα κανέναν «ανθρωπιστή» να νοιάζεται για τους δικούς μου ανθρώπους.

Τους μισώ γιατί δεν είδα κανέναν από αυτούς να ανοίξει την αγκαλιά του και το σπίτι του σε ελληνικές οικογένειες που προσπαθούν να γλιτώσουν από τον θάνατο.

Τους μισώ γιατί δεν είδα κανέναν να προσφέρει το βαλάντιό του υπέρ του Έλληνα για να μην κρυώνει τις ημέρες του χειμώνα, για να μην κοιμάται στα χαρτόκουτα, για να μην τρώει από τους κάδους των απορριμμάτων.

Τους μισώ γιατί γίνανε όλοι ξαφνικά ανθρωπιστές και τούτο με βάζει σε σκέψεις τη στιγμή που στην πατρίδα μου γίνεται μία βίαιη αντικατάσταση του πληθυσμού της με πληρωμένους βάρβαρους εισβολείς.

Τους μισώ γιά τα Ελληνόπουλα που σκότωσε η κατάντια των «θεσμών» τότε στα Ίμια και τώρα στην Κίναρο.

Τους μισώ γιατί έγιναν δούλοι και μαριονέτες της παγκόσμιας σιωνιστικής Δικτατορίας και ΟΥΔΕΠΟΤΕ ορθώσανε το ανάστημά τους, ΟΥΔΕΠΟΤΕ είπανε ΟΧΙ στα δολερά σχέδια του Κίσινγκερ και της Νέας Τάξης Πραγμάτων που ξεδιάντροπα επιδιώκουν την εξαφάνιση του Ελληνισμού.

Τους μισώ γιατί στηρίζονταςτην επικράτηση της Πανθρησκείας και της Παγκοσμιοποίησης κατάντησαν οι οδαλίσκεςτων σκοτεινών στοών, όντες οι πλείστοι εξ αυτών Μασόνοι, Ναΐτες, Ροδόσταυροι, Μαρτινιστές, σαϊεντελόγοι, σατανιστές και «Ιππότες»-πιόνια κάποιου Τάγματος, κάποιας σκοτεινής αδελφότητος, λέσχης ή οργάνωσης που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα τηςπατρίδας μου και επιβουλεύονται την διαχρονικότητα του ΕΛΛΗΝΙσΜΟΥ.

Τους μισώ και ΟΥΔΟΛΩΣ τους σέβομαι. Γιατί να σεβαστώ έναν πεολείχτη Προκόπη, κατά την έκφραση του πολλά βαρύ Μεϊμαράκη την 27-9-2012, πρόεδρο μιάς υποτιθέμενης Δημοκρατίας που διά της υπογραφής του εκχωρήθηκε η εθνική κυριαρχία της πατρίδας μου οδηγώντας την στο τελευταίο στάδιο ταπείνωσης ως χώρα επαίτη και κάθε περιουσιακό εθνικό μας στοιχείο ξεπουλιέται στοιχειοθετώντας το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας; Γιατί να σεβαστώ έναν επίορκο Πάκη που την 13η Μαΐου 2007 ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΣΕ δημόσια τους λαθρομετανάστες που επιλέγουν την χώρα μας για να ζήσουν μαζί μας; Γιατί να σεβαστώ την ανυπόστατη Βουλή των χυδαίων που κατά την 24-09-2015 ρήση της Ραχήλ Μακρή, αποτελεί οίκο ανοχής που έχει στελεχωθεί καθ’ υπόδειξη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Γιατί να σεβαστώ την αμαρτωλή εκπορνευμένη Δικαιοσύνη ως θεσμό που «..θα έπρεπε να ελέγχεται για κακουργήματα…» και ο οποίος δέχεται «Ωμές κομματικές παρεμβάσεις» κατά την ρήση του αείμνηστου Προέδρου του Αρείου Πάγου στέφανου Ματθία, με «…δικαστές που δεν έχουν ήθος» κατά τις απόψεις του αείμνηστου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Κρουσταλάκη; Γιατί να σεβαστώ την Εκκλησία με τους χρυσοκάνθαρους αρχιερείς της, αυτά τα ιερά κοράκια των ψυχών, που αποκομμένοι από την αποστολή τους εμπορεύονται την προς τον Θεό μεσιτεία τους για να τιγκάρουν τις φαρδιέςτους τσέπες; Γιατί να σεβαστώ τους στρατιωτικούς, τους ανίερους κλέφτες των ωνίων, της βενζίνης και των ανταλλακτικών, τους διαπλεκόμενους κλέφτες των οπλικών συστημάτων μερικοί των οποίων έχουν γίνει παράγοντες της οικονομικής ζωής της Ελλάδας; Γιατί να τους σεβαστώ; Γιατί;

Εάν όμως κάποιον εκ των «θεσμών» δεν τον εγγίζουν τα ανωτέρω γραφόμενα, να μην τα λάβει υπ’ όψιν του διότι τα γραφόμενά μου στόχο έχουν τους διεφθαρμένους«θεσμούς» που συναγελάζονται με κάθε είδους μαφιόζικα κυκλώματα, παραδικαστικά, παραθρησκευτικές συμμορίες κ.λ.π. Μήπως υπάρχει κανείς εκ των «θεσμών» που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ; Αν ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ας το δηλώσει ευθαρσώς λοιπόν για να του ζητήσω συγγνώμη.

Την ώρα βέβαια που η πατρίδα μας βρίσκεται στην πιό κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της και ο Ελληνικός Λαός βιώνει την εξαθλίωση, οι διαπιστώσεις περιττεύουν. Και είναι λυπηρό να παρακολουθεί κανείς τους διεφθαρμένους «θεσμούς» των τσαρλατάνων, των ασπόνδυλων, των Δούρειων Ίππων, των προδοτών και των ανθελλήνων να λογομαχούν προκειμένου να διαμοιράσουν τα ιμάτια της Ελλάδας στην συμμορία των διεθνών κανιβάλων καθιστώνταςτην προτεκτοράτο των εξουσιαστών καταδικάζοντας τις επόμενες γενεές των Ελλήνων σε δουλεία. Και αυτό μας γεμίζει οργή και αγανάκτηση τρανή.

Αυτή η οργή, αυτός ο ιερός θυμός είναι το πιό μεγάλο όπλο μας απέναντι στα τρωκτικά που κατατρώγουν τις σάρκες γύρω μας και προσπαθούν να μας πείσουν να παραδοθούμε αμαχητί, γιατί δήθεν ο αγώνας μας τέλειωσε, ότι δεν έχει πλέον περιεχόμενο και είναι τάχα ανούσιος, μάταιος και «αδύνατος». Τα ίδια, τα αιώνια λόγια προδοτών, αγυρτών, ανίκανων, πουλημένων και συμβιβασμένων οργάνων της υποδούλωσης και του δοσιλογισμού.

ΕΜΕΙΣ, όλοι εμείς ως, κατά το 1ο άρθρο του συντάγματος, κυρίαρχος Λαός, είμαστε ο πραγματικός στρατός του Έθνους και η αποφασιστική δύναμη που αγωνιζόμενοι ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ θα δώσουμε την μάχη για να αποκοπεί το σάπιο συνονθύλευμα από τον κορμό του Ελληνικού Λαού, αυτή η γάγγραινα που μας κατέστησε υπόλογους στους βαρβάρους. Για να κερδηθεί αυτός ο αγώνας, δεν έχουμε το δικαίωμα να υπαναχωρήσουμε μιά και τα κατοχικά στρατεύματα «των σωτήρων» επιδιώκουν να μας εξαφανίσουν, να μας κόψουν το κεφάλι και να μας ξεριζώσουν την καρδιά. Ως ψυχή και σώμα της πατρίδας μας είναι ο ίδιος ο λαός της και αυτός ο λαός οφείλει να σηκώσει ξανά την γροθιά του, να συγκροτηθεί, να συνυπάρξει και αυτή την φορά να είναι τόσο ισχυρός και τόσο αλύπητος απέναντι σε όσα σιχαμερά τρωκτικά επιχειρούν να τον γονατίσουν, να τον υποτάξουν, να καταληστεύσουν τον ίδιο και την πατρίδα που φέρει μέσα στην καρδιά του.

Η αγωνία του παρόντος, η ανάγκη της επιβίωσης και της αξιοπρέπειας ενός λαού, ενός έθνους πληγωμένου από τις διαδοχικές προδοσίες «αριστερών» και «δεξιών» ηγετών που εμπιστεύτηκε και η ελπίδα του μέλλοντος των Ελλήνων, μας υποχρεώνουν να είμαστε αποφασισμένοι για όλα και για να πάρουμε την Πατρίδα στα χέρια μας οφείλει ο καθ’ ένας μας να δώσει τον αγώνα του από το δικό του μετερίζι!

Ο μοναδικός πλέον δρόμος επιβίωσης του ελληνισμού είναι ο δρόμος της πολιτικής εξέγερσης. Θυμήσου ότι εσύ είσαι ο σπόρος που θα δώσεις την ιδέα, που θα δημιουργήσεις το όραμα, ότι εσύ είσαι η φωνή, η κραυγή της ζωής. Μην ζητάς την αλλαγή. Γίνε εσύ η αλλαγή που θες να δεις. Μην το αναβάλεις για αύριο, τράβηξε μαζί μας μπροστά και θα σου είμαστε υπόχρεοι αν σε έχουμε παραστάτη μαςστον αγώνα μας. Μην σε φοβίζει τίποτε. Μην τους φοβάσαι, μην διστάζεις και αν βλέπεις τη βία των πραιτοριανών δυνάμεων καταστολής, τότε θυμήσου ότι εσύ είσαι η δύναμη και ότι η δική σου δύναμη υπηρετεί αξίες και ιδανικά. Εσύ είσαι που θυσιάζεις τις προσωπικές του ανάγκες και το εγώ του, εσύ αποτελείς πηγή έμπνευσης για τους άλλους και τους μετατρέπεις σε ταξιαρχία.

Εσύ, Εγώ, όλοι ΕΜΕΙΣ που συγκροτούμε το πιο αποφασιστικό και το πιο ισχυρό τμήμα του λαού,

ΕΜΕΙΣ που αποτελούμε ομάδα πνευματικά συμπαγή με κοινή συνείδηση σκέψης και επιλογής,

ΕΜΕΙΣ που κρίνουμε με γνώμονα το δίκαιο και όχι το συμφέρον,

ΕΜΕΙΣ θα αποφασίσουμε και

ΕΜΕΙΣ θα ορίσουμε το μέλλον και η απόφασή μας αυτή πρέπει να είναι και ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΑΧΗΣ γιατί

ΕΜΕΙΣ πολεμάμε για μιά ιδέα, για έναν καλύτερο κόσμο και αυτή την ιδέα δε θα μπορέσει να τη σταματήσει τίποτα. Ούτε τα όπλα τους ακόμα. Τώρα είναι η ώρα. Ο κύβος ερίφθει: Ή αυτοί ή εμείς!!!

Αυτά μανα μου και ελπίζω τα αδελφια να το καταλάβουν … Ξαπωσταινω να κλείσουν οι πληγές.. Κάθομαι να καθαρίσω την ψυχή … σωπαίνω για να φωνάξω πιο δυνατά …

Χαιρετίσματα στην εξουσία …

σας ευχαριστω όλους…

Τάκης..

να μην ξεχάσεις Τάκη μου..

Τις ρίζες σου και την καταγωγή σου

Να επιστρέψεις στα πάτρια εδάφη

Να βοηθάςτα αδελφια σου

Ποτέ μανα δεν θα τα ξεχάσω αυτά ..

Πως να ξεχάσω τις τελευταίες σου κουβέντες;;;

Καληνύχτα σε
Όλουςτους Ελληνες απανταχου ..

Home