Saturday , 24 June 2017
ΝΕΑ
Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!

Τελικά κάθε εμπόδιο έχει κάποιο λόγο που γίνεται, εκεί που είπαμε τέλος στην Μυτιλήνη κάτι ήθελε να μας κρατήσει εδώ για να βιώσουμε και κάτι άλλο. Να βιώσουμε εκτός από:

την αγωνία των προσφύγων για φαγητό και

τον αγώνα τους για ένα πιάτο φαγητό,

την αγωνία τους για να καταγραφούν,

την αγωνία τους να βγάλουν εισιτήριο για Πειραιά,

την αγωνία τους για να μπουν στο πλοίο,

με σπρωξίματα και να προλάβουν να μπουν, έπρεπε να δούμε και την αγωνία τους όταν φτάσανε στο νησί με βάρκες, έπρεπε να δούμε την χαρά τους όταν έβλεπαν μερικά μετρά πριν την ακτή όταν έβλεπαν ανθρώπους, ντόπιους, οικογένειες με παιδιά 12άχρονα, να τους κουνάνε σωσίβια και να τους καλούν να βγάλουν την βάρκα κοντά τους, ΟΧΙ για να τους βοηθήσουν να βγούνε από τις βάρκες όπως νόμιζαν, ούτε να τους καλοδεχτούν, αλλά να πάρουνε τον εξοπλισμό τους, να πάρουν την μηχανή της βάρκας που τους έφερε, να πάρουν τα σωσίβια που φορούσαν τα παιδιά τους, να πάρουν τα πατώματα της βάρκας που τους έφερε αδιαφορώντας παντελώς για αυτούς τους ίδιους, ούτε καν να τους βοηθήσουν να βγουν στην παραλία που ήταν γεμάτη βράχους και ας ήταν μέσα γυναίκες με μικρά παιδιά, ας ήταν μέσα γυναίκες με αναπηρικό καροτσάκι, ας ήταν μέσα παιδί με σπασμένο πόδι τυλιγμένο με σακούλα πλαστική για να μην βραχεί ο γύψος, όχι αυτοί που τους καλούσαν ΔΕΝ νοιαζόντουσαν για αυτούς αλλά για τα λάφυρα που θα έπαιρνα από αυτούς και πάλι όμως το χαμόγελο τους δεν έσβησε, δεν τους πείραζε γιατί έφτασαν επιτέλους εκεί που ήθελαν, στην Ευρώπη και ας ρωτούσαν αν είναι στην Μυτιλήνη, ούτε και αυτό ήξεραν, πολλοί νόμιζαν ότι είναι στην Ιταλία, ότι είναι κοντά στα σύνορα και ότι μόνο σε μια ώρα περπάτημα θα φτάσουν στα σύνορα να πάνε εκεί που θέλουν, έτσι τους έλεγαν διάφοροι ντόπιοι για να τους πάρουν τα χρήματα που είχαν μαζί τους, με 150 Ευρώ το άτομο θα πήγαιναν σε μια ώρα στα σύνορα.. Παρόλα αυτά πάλι χαμογελούσαν γιατί δεν τους ένοιαζε ακόμα και όταν μάθανε ότι δεν θα φτάσουν στα σύνορα σε μια ώρα, ακόμα και όταν έμαθαν ότι πρέπει να περπατήσουν 20 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν στην Καλλονή για να πιουν ένα χυμό και να φάνε ένα τοστ, όχι όλοι αλλά καμιά 300αρια από τους 3-4000 που ήταν, χαμογελούσαν ακόμα και όταν έφτασαν στην Καλλονή μέσα από βουνά με ανηφόρες και κατηφόρες με τον ήλιο να καίει, με το να σταματάνε όπου βρίσκανε σκιά για να πάρουν μια ανάσα και να πάρουν δυνάμεις να συνεχίσουν τον δρόμο με τα μικρά παιδιά στην αγκαλιά τους και τα 5χρονα να περπατάνε και αυτά στην μέση του δρόμου, ακόμα και όταν ένας ηλικιωμένος άνδρας δεν άντεξε η καρδιά του και έπαθε έμφραγμα στην διαδρομή, αυτοί συνέχισαν, ακόμα και όταν μια έγκυος γέννησε στον δρόμο από Μόλυβος για Καλλονή αυτοί συνέχισαν και με το που έφτασαν στην Καλλονή και περάσαν το βράδυ τους ξεκουράζοντας το κορμί τους στα πεζοδρομία και στους δρόμους, ξεκίνησαν πάλι χαμογελώντας για το λιμάνι της Μυτιλήνης, άλλα 50 χιλιόμετρα, πιστεύοντας ότι θα καταγραφούν και θα πάρουν το εισιτήριο τους να μπουν στο καράβι και να φύγουν αμέσως να πάνε στην Αθήνα και να πάρουν το τραίνο να πάνε στα σύνορα, ακόμα και όταν φτάνουν στο λιμάνι και βλέποντας και άλλους πρόσφυγες σαν και αυτούς ακόμα χαμογελούσαν, σιγά σιγά όμως το χαμόγελο έσβησε γιατί έβλεπαν ότι ενώ και οι ίδιοι θέλουν να φύγουν άλλα και οι ντόπιοι θέλουν να φύγουν, όπως λένε, άλλα πρέπει να χαλάσουν όσα χρήματα έχουν μαζί τους για τις ανάγκες τους μέχρι να φύγουν, πρέπει να μείνουν με τις γυναίκες και τα μικρά τους καμιά εβδομάδα ακόμα σε στρατόπεδα που βρωμάνε, να πιουν νερό από βρύσες που είναι κοντά σε τουαλέτες που βρωμάνε, άλλα και πάλι κάνουν κουράγιο και έρχεται η στιγμή που παίρνουν τα πολυπόθητα χαρτιά και είναι πάλι το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά γιατί επιτελούς θα φτάσουν στο καράβι θα μπουν, πληρώνοντας το εισιτήριο και θα φτάσουν στον Πειραιά και φτάνουν στο λιμάνι και βλέπουν ότι πρέπει:

να δώσουν μάχη,

να σπρωχθούν,

να φωνάξουν,

να τσακωθούν με άλλους πρόσφυγες που θέλουν και αυτοί να μπουν,

να ακούνε τα μικρά παιδιά να κλαίνε και τις γυναίκες να ουρλιάζουν, ακριβώς όπως κάνανε και στην πατρίδα τους που έφυγαν για να σωθούν από τις βόμβες και τις σφαίρες και το χαμόγελο χάνεται, χάνεται… μα φύγαμε για καλύτερα..αλλά παίρνουν κουράγιο γιατί εδώ δεν έχει βόμβες, δεν έχει σφαίρες, θα τα καταφέρουμε να μπούμε στο καράβι, στην Αθήνα θα είναι καλύτερα, θα φύγουμε πιο γρήγορα…

Έπρεπε να ζήσουμε και αυτό τις 2 μέρες που μείναμε παραπάνω λόγω ότι χάσαμε το καράβι.

Έπρεπε να δούμε και αυτό…

Καλήμερα και καλή εβδομάδα!!